Overdag adviseert hij gemeenten over verkeer en mobiliteit, ’s avonds staat hij op het toneel in een van de grotere theaterproducties van Nederland. Apeldoorner Christian Buitenhuis is figurant in 40-45, de Musical en beleeft daar een avontuur dat hij zelf omschrijft als een “leuke hobby” – maar wel een die hem midden in een indrukwekkend oorlogsverhaal plaatst.
Van mobiliteitsadviseur naar theater
In het dagelijks leven werkt Christian Buitenhuis als mobiliteitsadviseur bij een ingenieursbureau. Daar ondersteunt hij gemeenten bij vraagstukken rondom verkeer en mobiliteit.
“We helpen bijvoorbeeld bij het ontwerpen van wegen of het analyseren van parkeerdruk en verkeersveiligheid,” vertelt hij.
Zijn interesse in theater ontstond al eerder. Tijdens zijn studie werkte hij bij Theater Orpheus in Apeldoorn. “Ik stond daar achter de bar en kon daardoor veel voorstellingen zien. Daar is eigenlijk mijn liefde voor theater begonnen.”
Toen hij later een oproep zag voor figuranten bij 40-45, de Musical, besloot hij auditie te doen. “Het leek me leuk omdat je er geen theateropleiding voor nodig had. Ik had eigenlijk helemaal geen ervaring, dus ik was best verbaasd dat ik werd aangenomen.”
Meer dan alleen figurant
Hoewel Buitenhuis officieel figurant is, voelt hij zich duidelijk onderdeel van het geheel.
“We hebben geen zang of tekst, maar we draaien volledig mee in repetities en scènes,” legt hij uit. “In het theater heb je de hoofdrollen, het ensemble en de figuratie. Zonder figuranten krijg je veel scènes simpelweg niet voor elkaar.”
In sommige scènes staan er volgens hem zestig tot tachtig mensen tegelijk op het toneel. Buitenhuis speelt daarbij meerdere rollen. Soms staat hij als burger op het toneel, soms als verzetsman of Joodse burger. In andere scènes verschijnt hij als Duitse soldaat.
Groot decor en rijdende tribunes
De voorstelling staat bekend om haar bijzondere opzet. Het publiek zit op rijdende tribunes die zich tijdens de voorstelling door de zaal verplaatsen.
Daardoor verandert voortdurend het perspectief van de bezoekers. Het ene moment speelt een scène zich op grote afstand af in een enorme ruimte, het volgende moment schuift de tribune dichter naar het decor en zit het publiek bijna midden in het verhaal.
“Het speelvlak is zo groot als een indooratletiekbaan,” vertelt Buitenhuis. “Je bent eigenlijk voortdurend in beweging.”
Tussen de scènes door is er weinig tijd om stil te zitten. “De voorstelling duurt ruim twee uur. Ik zit misschien een kwartier stil. De rest van de tijd ben ik me aan het omkleden of aan het klaarzetten voor de volgende scène.”
Confronterende momenten
Hoewel het werk voor Buitenhuis vooral een hobby is, heeft het verhaal van de musical ook impact.
“Zeker in het begin vond ik sommige scènes best confronterend,” zegt hij. “Bijvoorbeeld wanneer ik als soldaat Joodse mensen moet afvoeren. Dat komt binnen, juist omdat de acteurs het zo overtuigend spelen.”
Volgens hem laat de voorstelling ook zien hoe actueel sommige thema’s nog zijn. “Het verhaal laat zien hoe mensen beïnvloed kunnen worden door populisme en propaganda. Bijvoorbeeld in de scène waar Mussert een toespraak houdt. Beïnvloeding op deze manier zie je vandaag de dag nog steeds terug en blijft dus actueel.”
Improvisatie en techniek
Niet alles ligt op het toneel volledig vast. In sommige scènes is er ruimte voor improvisatie.
“Bijvoorbeeld in een kroegscène,” vertelt Buitenhuis. “Binnen bepaalde kaders mogen we daar wat vrijer spelen, zodat het er natuurlijk uitziet.”
Andere momenten zijn juist technisch strak uitgedacht. “De deportatiescène bijvoorbeeld is emotioneel zwaar én technisch tot op de seconde getimed. Als daar iets misgaat, valt dat meteen op.”
Een hobby met offers
Buitenhuis speelt de voorstelling meerdere avonden per week en regelmatig in het weekend volgens een vast schema. Dat vraagt tijd en planning.
“Je bent hier vaak ’s avonds en in het weekend. Dat betekent dat je ook dingen moet laten,” zegt hij. Om die reden denkt hij ook dat een verlenging van deze musical er voor hem niet in zit. Maar voor een nieuw avontuur in het theater staat hij niet direct afwijzend.
De vergoeding ziet hij dan ook niet als salaris. “Voor mij is het echt een betaalde hobby. Met de vergoeding kan ik mijn onkosten dekken en mijn andere hobby’s bekostigen.”
Applaus blijft bijzonder
Wat voor hem het meest blijft hangen, is het moment na afloop van de voorstelling.
“Dat applaus aan het einde blijft bijzonder,” zegt hij. “Je voelt wat het met het publiek doet. Dat went niet.”
Vooral als er bekenden in de zaal zitten. “Dan wil je toch net even iets beter je best doen.”
“Je moet het zien”
Als het aan Buitenhuis ligt, moet iedereen de voorstelling minstens één keer meemaken.
“Ook als je denkt dat musicals niet jouw ding zijn,” zegt hij. “Het is veel meer dan alleen zang. Het is een indrukwekkend verhaal en een groot spektakel.”
Voor hem persoonlijk is het avontuur in ieder geval geslaagd. “Alleen al dat je hier onderdeel van mag zijn, maakt het bijzonder.”
